تلخ کامی

این روزها حال و هوایم همانند این شعر است که البته نمی دانم شاعرش کیست:

سپیده دم از آینه پرسیدم که ما سر پیازیم یا ته پیاز؟

گفت: آنان که سر پیازی بودند به دم تیغی سپرده شدند و

آنان که ته پیازی بودند به کناری پرتاب شدند

گفتم: پس لابد ما وسط پیازیم

که در دیگ داغ روزگار جزغاله می شویم.

این روزها واقعا در حال جزغاله شدن هستم. هر روزم گویای این بیت است که:

از صبح که بر خاسته ام ابریم امروز/ چون صاعقه در کوره بی صبریم امروز.

یکی از دوستانم که استاد اقتصاد دانشکده اقتصاد تهران مرکز است دو سه باری تماس گرفته و می گوید در مورد هزینه فرصت اندیشه در جامعه ایران مطلبی بنویس. به او گفتم هزینه فرصت فکر کردن در ایران....