پست آتیستیک یعنی چه؟

در این پست صرفا به دنبال یافتن معنایی برای واژه post autistic  هستم و نه دعواییبر سر حقانیت اقتصاد نئوکلاسیک یا گزینه جایگزین.

 

واژه       Autistic به معناي به گل نشسته، مثل خر در گل گير کرده، وامانده، بي توجهي به حقايق و خيال پرستي است.همچنين  Autistic به معناي " خودشيفته"- " خودخواه"-" " خودمرکزبين"-" فردگرايانه"-" نفع خودطلب"- "خسيس و دست تنگ"- و حتي " غيرعادلانه" هم هست. البته در برخي لغت نامه هاي فارسي هم آن را به " توهمي" و" وابسته به خيال" هم ترجمه کرده اند.

 

آن چه از Autistic در انگليس و در محافل آکادميک اقتصاد غير جريان اصلي مستفاد مي شود درواقع از يک بيماري راوني مي آيد به نام اوتيزم. يعني کساني که روان شان پريشان است و نمي توانند با انسان هاي ديگر رابطه احساسي برقرار کنند و براي شان مهم هم نيست که برسر ديگران چه مي آيد. بطور کلي کساني که به احساسات انساني بي توجه اند. به همين روال هم است که اقتصاد نئوکلاسیک را  " اقتصاد اوتيستيکي" هم مي خوانند يعني نگرشي که روح و روان انساني را جدي نمي گيرد و يا کاملا از بررسي اش غفلت مي کند.

اما خوب گروهی با عنوان post autictic ظهور کرده اند قصد رفع مشکلات اقتصاد نئوکلاسیک را دارند.

البته برخي اقتصاددانان ايراني هم براي اين واژه post autistic economics واژه "اقتصاد پس از تصور" را به کار مي برند.

خوب امیدوارم که دوستان عزیز از هر کجای دنیا که اینجا را می خوانند بتوانند واژه ای فارسی مناسب post autistic به من بگویند. ترجمه کتاب تمام شده اما هنوز تکلیف کلیدی ترین واژه روشن نشده است؟ البته اگر تا فردا به پاسخی مناسب دست نیابم از همان واژه post autistic به همراه توضیحات فوق استفاده می کنم.

 

 اما یک مطلب مهم در مورد دموکراسی و انتخاب و جنگ انتخابات در امریکا. به گمانم این مطلب یکی از زیبا ترین مطالبی است که این روزها در خصوص انتخابات امریکا و اقتصاد نوشته شده است.

 

Democracy is reasonably good at some things: pushing scoundrels out of office, checking their worst excesses by requiring openness, and simply giving large numbers of people the feeling of having a voice. Democracy is not nearly as good at others: holding politicians accountable for their economic promises or translating the preferences of intellectuals into public policy

 

یا

And if you’re still worrying about how to vote, I have two pieces of advice. First, spend your time studying foreign policy, where the president has more direct power, and the choice of a candidate makes a much bigger difference. Second, stop worrying and get back to work.

یا

On the Democratic side, Senators Hillary Rodham Clinton and Barack Obama arguably represent the best thinking in their party. Yet voters seem to be making their judgment on the basis of image and style, not substance. Mrs. Clinton has won some state primaries by pulling in votes from Latinos, Asians and single women, while Mr. Obama does better among well-educated voters, the young and African-Americans. Former Senator John Edwards, perhaps the biggest “policy wonk” among the original Democratic candidates, never generated much voter support. He was often viewed as the guy with the $400 haircut, rather than as a leading advocate of the redistribution of economic wealth. If we look at opinion polls and actual voting patterns, the Democratic electorate has not been giving very definite economic instructions or making very specific demands.

On the Republican side, the situation is no better. The candidates have generally sought to cloak themselves in the mantle of Ronald Reagan, emphasizing his conservative principles, particularly his disdain for big government. But they might have stressed how President Reagan improved funding for the Social Security system or how he engineered what was then the largest tax increase in American history. In fact, the economic policies of his administration and that of Bill Clinton were marked by more continuity than change — and it is no accident that both administrations were happy to work with Alan Greenspan.