برای نخستین بار روز پنج شنبه گذشته به بانک پارسیان رفتم. قبل از آن با خودم تصور می کردم که تفاوت این بانک خصوصی با سایر بانکهای دولتی باید در شیوه ارائه خدماتش باشد. برای مثال اگر من به بانک صادرات بروم و رفاه چک ببرم بانک صادرات رفاه چک قبول نمی کند. اما تصور شخصی من این بود که بانک خصوصی به هزار و یک دلیل باید این کار را بکند. من هم برای واریز پول به حساب یکی از دوستان مشهدی که قدر یقین الان از دست من عصبانی است و هنوز پول را دریافت نکرده به بانک پارسیان رفتم. شماره ای گرفتم و در نوبت نشستم. برای اولین بار بود که در جلوی باجه بانک بر روی صندلی می نشستم و در دل در مورد مزایای بخش خصوصی فکر می کردم و بد اقتصاد دولتی را با خود می گفتم. نوبت من شد اما کارمند بانک گفت که ما رفاه چک قبول نمی کنیم. ایران چک هم قبول نمی کنیم. شوکه شدم. از او پرسیدم که تفاوت بانک شما با یک بانک دولتی فشل چیست؟ آنها حداقل همگی ایران چک قبول می کنند؟ و او دکمه ای را فشار داد و گفت شماره بعد بیاید.
براستی نمی دانم چرا من از بخش خصوصی دفاع می کنم با اینکه هر بار مصیبت های بخش خصوصی ایرانی را بیش از پیش مشاهده میکنم. برای من که مدتها به دنبال دریافت یک وام بودم و نتوانستم از بخش دولتی آن را دریافت کنم و نمی توانم حتی با پذیرش ریسک بالاتر آن را از بخش خصوصی دریافت کنم چه تفاوتی میان بانک پارسیان و ملت و ملی و رفاه. آنقدر عصبانی بودم که با خودم فکر کردم تنها تفاوت بانک پارسیان با سایر بانکهای دولتی ایران این است که مامورین طرح مباره با بد حجابی می توانند به این بانکنیز مراجعه کنند؟ همان بهتر که بخش خصوصی در این مملکت پا نگیرد که اگر بگیرد روزگار ما سیاه خواهد بود.